Bouvier

Bouvier

Op reis naar .... Ierland ( door de ogen van een hond)

Op reisPosted by Tom 09 Sep, 2017 21:07:37

Er stond iets te gebeuren. Als hond voel je zoiets aan je baas, en aan de andere leden van de roedel. Op een zekere woensdag kwam hij vroeger naar huis. Hij nam me mee. We namen niet de gewone route. Mij moet hij niets meer wijsmaken. Na een jaar samen en met al dat gewandel van hem - dat ik alleen s’avonds vervelend vind - ken ik zijn maniertjes door en door. Een blik zegt genoeg. Hij is een emotionele vent, gelet op zijn stemming moest ik mij niet al teveel zorgen maken. Uiteindelijk moet je als hond maar ondergaan. Veel te zeggen heb je niet. De wereld waarin ik het best gedij bestaat bijna niet meer. We zitten veel in auto’s, er is overal steen en beton en de schapen - mijn absolute favoriet - kom je slechts zelden tegen en dan nog heb ik meestal niet het genoegen om er eens flink achter aan te gaan. Schapen zijn de domste beesten die ik ken. Soms kom ik wel eens een ander reutje tegen. Het is dan altijd een geschikt moment om mij te doen gelden, tot grote ergernis van mijn baas.

Spelen met de bal op North Beach nabij Dublin.

Na een tijdje kwamen we aan bij de dierenarts. Zoals je kan raden is dit niet mijn favoriete locatie. Mijn baas vindt dit doorgaans niet zo erg. Het was duidelijk dat hij de dierenarts best sympathiek en knap vond. Maaike praatte even, ging de deur buiten en kwam terug met pilletjes. Voor ik er zelf erg in had werd heel kordaat mijn muil geopend en een pilletje achteraan in mijn keel geduwd zodat ik niet anders kon dan slikken. Maaike deed dit drie maal, maar de vierde keer had ik er genoeg van en liet ik mij niet meer vangen. Mijn baas dacht dit ook even te proberen. Maar drie keer is genoeg, ook voor hem. Koppig als hij is, besloot ik toch maar voldoende duidelijk te zijn. Beide gaven op en ik gaf te kennen dat het genoeg was en tijd om weg te gaan. Was ik even blij dat we terug in de auto naar huis zaten.

Het vrouwtje liep al een tijdje heel nerveus rond. Er was veel beweging in huis. Ik was dus ook nerveus waardoor iedereen op zijn beurt nog wat nerveuzer werd. Sommige dingen kon ik wel plaatsen, zoals het uithalen van de kar. Meestal betekent dit dat we op vakantie gaan.

Midden in de nacht werd ik brutaal gewekt. Ik stapte mee in de auto en de baas begon te rijden. We stopten na zo'n 3 uur op een groot betonnen terrein. Daar kon ik even rondlopen. Het rook naar de zee. Na zo'n uurtje reden we verder. Het stonk geweldig. Het was een geur die ik niet kon thuisbrengen. Iedereen stapte uit behalve ik. Ik moest in de auto blijven. De auto begon te schommelen en er was een enom gedreun. Veel kon ik niet doen behalve proberen om een beetje te slapen.

Na een tijdje kwam iedereen terug. Mijn baas was behoorlijk nerveus. Ook het vrouwtje was behoorlijk aandachtig. Ze hadden het maar over links, links......Bon, we waren weer aan het rijden en rijden..... Gelukkig kon ik nu mee in de auto zonder bench. Vroeger moest ik mij altijd wringen in een uiterst krap kot. Ik zag bijna niets en kon amper bewegen. Nu zat ik gewoon in de auto. Dit was een hele vooruitgang. We reden en we reden. Het was behoorlijk warm. Reden....., eigelijk was dit maar schijn. Ik hoorde het vrouwtje steeds maar Londen noemen en het baasje was behoorlijk aan het vloeken; temeer omdat hij steeds maar zei dat hij dringend moest plassen. Daar kan ik van meespreken alleen kan ik niet vloeken. Meestal ga ik mij dan flink opdringen en kijk ik met mijn allerliefste ogen. Als hij met iets bezig is, geef ik hem een poot zodat hij zijn bezigheden moet staken. Plots hoorde ik hem Thorpe Park uitroepen. Allicht stelde hij zich ook grasgroene weiden voor met vooral een aantal boompjes. Hij gaf een ruk aan het stuur en.....toen stonden we helemaal stil. File,...Na een uurtje bereikten we Thorpe Park. Het bleek een groot pretpark, en in plaats van het gras stonden we op een grote betonnen parking waarbij men, om deze te verlaten moest betalen in ponden. Deze hadden we nog niet maar zonder veel moeite kon hij de parking verlaten. Gelukkig zijn we toch even uitgestapt aan een schamel bosje. Na veel rijden bereikten we uiteindelijk Wales. Het is daar prachtig. Op verschillende plaatsen stonden schapen. Het is met andere woorden een regio naar mijn hart. Hier zou ik naar hartelust mijn instincten kunnen botvieren. Helaas hielden ze me aan de lijn. Bovendien was de stop maar van korte duur. Voor ik het wist, zat ik opnieuw in de auto.

We reden nu richting zee, naar Holyhead. Daar duurde het niet lang voor we opnieuw een stalen gevaarte inreden en het baasje mij alleen in de auto achterliet. Ik was dit ondertussen gewoon. Het was weer een periode van slapen. Toen mijn baas terugkwam en we weer verder reden, zaten we duidelijk in een grote stad. Ik dacht dat we bijna terug thuis waren. Maar we reden verder en verder totdat we uiteindelijk bij een camping "Northbeach" uitkwamen. We zetten opnieuw de tent op en het baasje kwam aangelopen met mijn lievelingsspeeltje: het balletje. We gingen een poortje door en we zaten meteen op het strand. Daar kon ik mij uitleven. Alle frustratie liet ik achter mij terwijl ik achter mijn bal jaagde. Het was heerlijk, opnieuw en opnieuw en opnieuw. Het strand is geweldig. Je kan daar amper je poten bezeren, rennen door het water, ....... De volgende dag reden we opnieuw met de auto, maar ditmaal was het korter. Wonder, boven wonder zag ik opeens Hommel. Een aardige dame en een lief meisje lieten mij in hun tuin. Ik snuffelde even maar helemaal gerust was ik niet. Mjn baas en Hommel leken even te overleggen. Daarna kwam plots tante Tee te voorschijn, tante Re en alsof het niet genoeg was ook opa en oma. Dit was fijn. Ik zou denken dat mijn baasje een aantal dagen in rondjes gereden heeft. Heus, ik zie hem daartoe in staat. Daarna gingen we met z'n allen naar een gebouw. Ik was daar duidelijk niet helemaal welkom. Na wat gepalaver moest ik op de mat gaan zitten aan de ingang. Ik deed dit blijkbaar heel goed. Iedereen was apetrots. Ik hoorde de hele tijd de term Dublin vallen. Dit was nieuw voor mij. Ik had geen idee van de betekenis.

Na een tijdje kwam een vreemde man bij mij staan. Hij had een lang kleed aan en een leiband met een kruis. Ik voelde meteen een zekere verwantschap. Hij aaide mij. Dat was dik in orde. Ondertussen stonden ze allemaal bij elkaar en keken ze naar een toestel.


We reden de volgende dag opnieuw verder. Ditmaal naar Killarney, National park, en iedereen ging mee. We sliepen allemaal ergens anders. Hoewel ik bijzonder populair was in Ierland en het mogelijk wel zou gelukt zijn om in een huisje te slapen, besloot de opperhond om in een tent te slapen. Dit genoot ook mijn voorkeur. We kwamen terecht op White Bridge camping. Het enige probleem - en dit geldt voor gans Ierland - zijn de dagelijkse wandelingen. Wandelen kennen de Ieren volgens mij niet. Nochthans hebben ze hiervoor wel het geschikte landschap. Het werd een drukke periode. Bijna elke dag stond er wel iets nieuws op het programma en ik kon/mocht niet altijd mee. Hoewel de Ieren honden leuk vinden en mij in het bijzonder, mocht ik op verschillende momenten niet mee binnen. Soms lette dan opa op mij, althans dat dacht hij. Een flinke ruk en ik was vermoedelijk zo vrij als een vogeltje. Hij heeft een beetje dezelfde geur als mijn baas en kan mij goed lezen. Iedereen vaarde op een bepaald moment de zee op, behalve opa en oma, natuurlijk. Ik kon niet mee. Ze spraken van de Skellig. Toen ik de foto’s zag van de papegaaiduikers had ik veel spijt dat ik niet mee mocht. Deze vogeltjes zijn om op te vreten. De dag daarvoor waren we nog naar een leuk stadje geweest, Dingle. Dingle is gekend voor het kijken naar de dolfijnen. Hoewel het voor mij een gelegenheid zou geweest zijn om ook eens de zee op te gaan, hebben we dit niet gedaan. In Dingle was ik de meest populaire hond. Iedereen wilde mij aaien.
Ik schaamde mij echter dood. Ik leek wel een zwart schaap. Mijn baasje wachtte toen nog met de pluk, tot de haren lang en grijs werden. Ik had toen dan ook vrij lang haar. Ik was een fenomeen.