Bouvier

Bouvier

Op reis naar .... Ierland

Mijn nieuw baasjePosted by Tom 09 Sep, 2017 21:07:37

Er stond iets te gebeuren. Als hond voel je zoiets aan je baas, en aan de andere leden van de roedel. Op een zekere woensdag kwam hij vroeger naar huis. Hij nam me mee. We namen niet de gewone route. Mij moet hij niets meer wijsmaken. Na een jaar samen en met al dat gewandel van hem - dat ik alleen s’avonds vervelend vind - ken ik zijn maniertjes door en door. Een blik zegt genoeg. Hij is een emotionele vent, gelet op zijn stemming moest ik mij niet al teveel zorgen maken. Uiteindelijk moet je als hond maar ondergaan. Veel te zeggen heb je niet. De wereld waarin ik het best gedij bestaat bijna niet meer. We zitten veel in auto’s, er is overal steen en beton en de schapen - mijn absolute favoriet - kom je slechts zelden tegen en dan nog heb ik meestal niet het genoegen om er eens flink achter aan te gaan. Schapen zijn de domste beesten die ik ken. Soms kom ik wel eens een ander reutje tegen. Het is dan altijd een geschikt moment om mij te doen gelden, tot grote ergernis van mijn baas.

Na een tijdje kwamen we aan bij de dierenarts. Zoals je kan raden is dit niet mijn favoriete locatie. Mijn baas vindt dit doorgaans niet zo erg. Het was duidelijk dat hij de dierenarts best sympathiek en knap vond. Maaike praatte even, ging de deur buiten en kwam terug met pilletjes. Voor ik er zelf erg in had werd heel kordaat mijn muil geopend en een pilletje achteraan in mijn keel geduwd zodat ik niet anders kon dan slikken. Maaike deed dit drie maal, maar de vierde keer had ik er genoeg van en liet ik mij niet meer vangen. Mijn baas dacht dit ook even te proberen. Maar drie keer is genoeg, ook voor hem. Koppig als hij is, besloot ik toch maar voldoende duidelijk te zijn. Beide gaven op en ik gaf te kennen dat het genoeg was en tijd om weg te gaan. Was ik even blij dat we terug in de auto naar huis zaten.

Het vrouwtje liep al een tijdje heel nerveus rond. Er was veel beweging in huis. Ik was dus ook nerveus waardoor iedereen op zijn beurt nog wat nerveuzer werd. Sommige dingen kon ik wel plaatsen, zoals het uithalen van de kar. Meestal betekent dit dat we op vakantie gaan.

Midden in de nacht werd ik brutaal gewekt. Ik stapte mee in de auto en de baas begon te rijden. We stopten na zo'n 3 uur op een groot betonnen terrein. Daar kon ik even rondlopen. Het rook naar de zee. Na zo'n uurtje reden we verder. Het stonk geweldig. Het was een geur die ik niet kon thuisbrengen. Iedereen stapte uit behalve ik. Ik moest in de auto blijven. De auto begon te schommelen en er was een enom gedreun. Veel kon ik niet doen behalve proberen om een beetje te slapen.






Hoe het begon

Mijn nieuw baasjePosted by Tom 29 May, 2017 20:51:50
Ik heb een vreemd baasje. Op het moment dat de meeste mannen een buikje beginnen te krijgen en uitkijken naar een motor of oldtimer, vatte hij het lumineuze idee op om met honden uit het asiel te gaan wandelen. In het begin was hij zo gemotiveerd dat het een verplaatsing met de auto van 2 uur waard was. Mijn baas en auto's, het zijn antagonisten.

De eerste hond heette Jack, je raadt het al..., een Jack Russel. Sommigen noemen dit een hond maar laat ons nu eerlijk zijn, als je een Bouvier bent....Jack Russels zijn geen gewone beestjes. Ze bijten nogal eens en bovendien zijn ze heel vrijgevochten. Toen ik hievan hoorde, dacht ik: "goe bezig baas ". Jack was een brave hond en heeft finaal niemand gebeten. De kinderen waren weg van Jack. De Jack Russel was dan ook in al hun onwetendheid de favoriet onder de honden.

Omdat tijdens een van de wandelingen alle jacks uit wandelen waren, gaven ze een Mechelse herder mee. Dit zijn herders van het moeilijkste soort, en ik kan het weten. Tijdens mijn verblijf in het asiel, heb ik me flink moeten weren. Zijn naam was Blacky. Gelukkig voor mijn baasje was het een lieve hond. Zijn apathie en trekdrift beschouwde hij eerder als een uitdaging dan als een probleem. Gelukkig maar is het bij een wandeling gebleven. Het vrouwtje stelde immers haar veto. Nu nog is de rechterarm van het baasje een beetje langer dan de linkse. Mijn pogingen om dit te verhelpen zijn tot op heden niet gelukt. Tot mijn verbazing zit bovendien zijn arm nog steeds in de kom. In tegenstelling tot Blacky pak ik het een beetje subtieler aan, je moet niet altijd je intenties meteen kenbaar maken. Ik hou van de verrassing.

De verplaatsingen waren een doorn in het oog. Voor elk probleem is er meestal wel een oplossing. In dit geval was dit een meer nabij gelegen asiel. Daar zag hij Toschka, een lieve Duitse weduwe, allé lief...voor het baasje wel, maar later daarover meer. Toschka was een beetje van haar melk, maar eerlijk, het klikte wel. Met de andere gezinsleden was dit echter niet het geval. Na een poging het baasje voor zich alleen in te palmen en de kinderen buiten spel te zetten, was de liefde uit.

Ondertussen had het vrouwtje door dat er iets meer aan de hand was dan een bevlieging. Ik ken hem ondertussen ook een beetje, als hij iets echt wil.....dan kan je beter hopen dat de schade beperkt zal blijven.

De tijden staan niet stil en ook het internet was hem niet vreemd. Als rechtgeaarde idealist, was hij na enig googelen op de website met de veelzeggende naam "helping dogs" terecht gekomen. Daar stond ik op want ik was een hond in nood. De nood was niet heel hoog, vond ik, want eigenlijk had ik het nog redelijk naar mijn zin, maar de spiksplinternieuwe leren sofa van mijn baas was verboden terrein en een echte Bouvier pikt zoiets niet. Ze vertelden dat ik nogal een dominante hond was en toen mijn huidige baas op bezoek kwam, had ik zoveel zin om te spelen dat de huisraad er bijna aan moest geloven. Om een lang verhaal kort te maken, ben ik eens goed met hem gaan flodderen, heb ik zijn arm eens goed vastgepakt en...hij was verkocht of beter, ik was verkocht.

Bon, moet je weten dat mijn vorige baas een commercieel talent is en mijn huidige baas een naieve vent. Je kan je dan ook wel verwachten aan het nodige vuurwerk. Een buitenstander zou zich bescheuren van het lachen als hij ons in het begin bezig zag. Mijn afwezigheid kon in de buurt bovendien op weinig bijval rekenen. Maar laat ons beginnen bij het begin.