Bouvier

Op reis naar Ierland - deel 1Op reis

Posted by Tom 28 Oct, 2017 19:28:11

Ierland, het land van mijn zuster. Ik was eerder in Ierland geweest, nog voordat ze zich daar was gaan vestigen. De Ieren waren best wel vriendelijke mensen. Maar om de een of andere reden had het land toen op mij niet zoveel indruk gemaakt. Omdat er zoveel andere leuke plaatsen zijn, had ik niet zoveel behoeft terug te keren. Ik zwicht niet zo snel voor sociale druk, maar het is natuurlijk familie en dan ligt alles een beetje gevoeliger.

Met Darco – een bouvier – was het helemaal uitgesloten. Vliegen met een dergelijke grote hond is geen evidente onderneming en al helemaal niet goed voor de hond zelf. Ze geven de honden immers een sedativum. Goedkoop is een dergelijke onderneming bovendien niet.

We waren – wegens omstandigheden – wel verplicht om te gaan. Het zou een moeilijke onderneming worden. In de eerste plaats omdat Darco meegaat. In de tweede plaats omdat we hierdoor met de auto gaan. Dit betekent de UK doorrijden en tweemaal de ferry nemen voor de heenreis. Het is een meevaller dat iedereen van ons graag kampeert. Dit geeft ons de nodige flexibiliteit.

De voorbereiding heb ik vooral in de handen van mijn vrouw gelaten. Omdat we van plan waren om het verlof zo efficiënt als mogelijk te gebruiken, zou ik bijna tot de laatste dag werken. Ik was behoorlijk nerveus. Vooral het links rijden met de wagen en de druk om tijdig in Ierland te zijn – we hadden drie dagen – gaven de nodige stress. Links rijden zou al veel vergen, maar in combinatie met het moe zijn, zou het loodzwaar worden en is een klein foutje snel gemaakt.

De avond voor het vertrek heb ik door de stress niet veel geslapen. Na zo’n twee uur van rust, stonden we rond twee uur midden in de nacht op, om naar Calais te rijden. Dit zou een vlotte rit worden en dat was het ook wel. Op het einde word je heel vakkundig naar de gates geloodst en moet je wachten. Mijn bezorgdheid ging vooral uit naar de hond die in de auto zou blijven.

Het door de gates rijden met Darco was zonder meer hoogdrempelig. Reken maar dat een grote wagen met kar goed onderzocht wordt in deze tijden. Er zou wel eens een vluchteling in kunnen zitten. Toen ze echter Darco zagen wisten ze dat de auto wel ok was.

Hoewel de quarantaine is afgeschaft zijn ze nog behoorlijk streng. Je moet immers op voorhand met de hond naar de dierenarts. Daar geeft de arts de hond een ontwormingspil. Dit is vooral tegen echinokokken. De praktijk om op regelmatige basis een hond te ontwormen is eigenlijk vooral van belang voor de mens en niet zozeer in het belang van de hond. Na de pil krijg je een health certificate dat je moet voorleggen bij het binnenrijden van de UK. Ook het paspoort moet in orde zijn vb. de inenting tegen rabies. Bovendien vraagt de douanier om de chip uit te lezen. Het is dus nuttig om te weten waar de chip ergens zit.

Na zo’n uurtje begon het inschepen. We reden de boot binnen en kwamen redelijk aan de voorzijde van de boot te staan. Hier moesten we afscheid nemen van Darco. Het is niet toegelaten om als passagier in de auto te blijven. Dit heeft allicht te maken met veiligheidsmaatregelen. Indien er iets zou fout gaan zullen ze misschien hoogstens de ruiten kapot slaan om de dieren te bevrijden maar dat ze dit niet doen is waarschijnlijker. Voor honden is er geen plaats in de reddingssloep. Vreemd genoeg stond er naast ons een Bulgaar, die snel naar de achterbank kroop om te gaan slapen, mogelijk niet goed beseffend dat hij hiermee een gevaar vormde voor zichzelf of mogelijk omdat hij andere bedoelingen had. Kortom, ik was er niet gerust in. Naast de enkele mobilhomes, tref je vooral vrachtwagenchauffeurs aan. Deze mensen zijn dit duidelijk gewoon. Het maak deel uit van hun dagelijkse routine. Het was duidelijk dat het nieuwe, mij door de tijd hielp. Slapen aan boord zou er zeker niet inzitten.

We verkenden met de kinderen het schip. De zee was spiegelglad. De overtocht zou naar alle waarschijnlijkheid rustig verlopen. Ikzelf keek er naar uit. Op het water ben ik in mijn element. Elke vezel in mijn lichaam schreeuwt op geregelde tijdstippen naar de zee. Ondanks de gevaren die aan de zee verbonden zijn, ondanks het geweld, de kracht en het gevaar heeft het altijd deel uitgemaakt van mijn wezen en dit vanaf mijn eerste levensjaren. Voor mezelf vrees ik dan niet, maar ik weet dat geen van mijn kinderen deze hunkering in gelijke mate heeft. Een dergelijke ferry heeft een hoge opbouw. Dit is toch altijd verrassend. Als zeiler steek je altijd het gewicht zo laag mogelijk, maar een ferry….. Je voelt gewoon dat dit schip intrinsiek bepaalde beperkingen heeft inzake stabiliteit. Het is dan ook de reden dat het laden gebeurt met de nodige zorg en aandacht voor gewichtsverdeling. We voeren af. Het beloofde niet al te lang te duren. Dit bleek ook het geval. We zagen heel snel de white cliffs of Dover. Deze zijn me niet onbekend, zeker niet vanaf de zee. Ik ken deze wateren met hun soms sterke stromingen. Weldra kregen we het signaal om naar de auto terug te keren. Darco was vrolijk en alles was duidelijk ok. Aangezien we helemaal vooraan stonden, was het belangrijk om tijdig terug te zijn.

De aankomst in Dover en het verlaten van de ferry beschouwde ik als het begin van de vakantie en toch ook wel het begin van een nieuw avontuur.







Op reis naar .... Ierland ( door de ogen van een hond)Op reis

Posted by Tom 09 Sep, 2017 21:07:37

Er stond iets te gebeuren. Als hond voel je zoiets aan je baas, en aan de andere leden van de roedel. Op een zekere woensdag kwam hij vroeger naar huis. Hij nam me mee. We namen niet de gewone route. Mij moet hij niets meer wijsmaken. Na een jaar samen en met al dat gewandel van hem - dat ik alleen s’avonds vervelend vind - ken ik zijn maniertjes door en door. Een blik zegt genoeg. Hij is een emotionele vent, gelet op zijn stemming moest ik mij niet al teveel zorgen maken. Uiteindelijk moet je als hond maar ondergaan. Veel te zeggen heb je niet. De wereld waarin ik het best gedij bestaat bijna niet meer. We zitten veel in auto’s, er is overal steen en beton en de schapen - mijn absolute favoriet - kom je slechts zelden tegen en dan nog heb ik meestal niet het genoegen om er eens flink achter aan te gaan. Schapen zijn de domste beesten die ik ken. Soms kom ik wel eens een ander reutje tegen. Het is dan altijd een geschikt moment om mij te doen gelden, tot grote ergernis van mijn baas.

Blog image Spelen met de bal op North Beach nabij Dublin.

Na een tijdje kwamen we aan bij de dierenarts. Zoals je kan raden is dit niet mijn favoriete locatie. Mijn baas vindt dit doorgaans niet zo erg. Het was duidelijk dat hij de dierenarts best sympathiek en knap vond. Maaike praatte even, ging de deur buiten en kwam terug met pilletjes. Voor ik er zelf erg in had werd heel kordaat mijn muil geopend en een pilletje achteraan in mijn keel geduwd zodat ik niet anders kon dan slikken. Maaike deed dit drie maal, maar de vierde keer had ik er genoeg van en liet ik mij niet meer vangen. Mijn baas dacht dit ook even te proberen. Maar drie keer is genoeg, ook voor hem. Koppig als hij is, besloot ik toch maar voldoende duidelijk te zijn. Beide gaven op en ik gaf te kennen dat het genoeg was en tijd om weg te gaan. Was ik even blij dat we terug in de auto naar huis zaten.

Het vrouwtje liep al een tijdje heel nerveus rond. Er was veel beweging in huis. Ik was dus ook nerveus waardoor iedereen op zijn beurt nog wat nerveuzer werd. Sommige dingen kon ik wel plaatsen, zoals het uithalen van de kar. Meestal betekent dit dat we op vakantie gaan.

Midden in de nacht werd ik brutaal gewekt. Ik stapte mee in de auto en de baas begon te rijden. We stopten na zo'n 3 uur op een groot betonnen terrein. Daar kon ik even rondlopen. Het rook naar de zee. Na zo'n uurtje reden we verder. Het stonk geweldig. Het was een geur die ik niet kon thuisbrengen. Iedereen stapte uit behalve ik. Ik moest in de auto blijven. De auto begon te schommelen en er was een enom gedreun. Veel kon ik niet doen behalve proberen om een beetje te slapen.

Na een tijdje kwam iedereen terug. Mijn baas was behoorlijk nerveus. Ook het vrouwtje was behoorlijk aandachtig. Ze hadden het maar over links, links......Bon, we waren weer aan het rijden en rijden..... Gelukkig kon ik nu mee in de auto zonder bench. Vroeger moest ik mij altijd wringen in een uiterst krap kot. Ik zag bijna niets en kon amper bewegen. Nu zat ik gewoon in de auto. Dit was een hele vooruitgang. We reden en we reden. Het was behoorlijk warm. Reden....., eigelijk was dit maar schijn. Ik hoorde het vrouwtje steeds maar Londen noemen en het baasje was behoorlijk aan het vloeken; temeer omdat hij steeds maar zei dat hij dringend moest plassen. Daar kan ik van meespreken alleen kan ik niet vloeken. Meestal ga ik mij dan flink opdringen en kijk ik met mijn allerliefste ogen. Als hij met iets bezig is, geef ik hem een poot zodat hij zijn bezigheden moet staken. Plots hoorde ik hem Thorpe Park uitroepen. Allicht stelde hij zich ook grasgroene weiden voor met vooral een aantal boompjes. Hij gaf een ruk aan het stuur en.....toen stonden we helemaal stil. File,...Na een uurtje bereikten we Thorpe Park. Het bleek een groot pretpark, en in plaats van het gras stonden we op een grote betonnen parking waarbij men, om deze te verlaten moest betalen in ponden. Deze hadden we nog niet maar zonder veel moeite kon hij de parking verlaten. Gelukkig zijn we toch even uitgestapt aan een schamel bosje. Na veel rijden bereikten we uiteindelijk Wales. Het is daar prachtig. Op verschillende plaatsen stonden schapen. Het is met andere woorden een regio naar mijn hart. Hier zou ik naar hartelust mijn instincten kunnen botvieren. Helaas hielden ze me aan de lijn. Bovendien was de stop maar van korte duur. Voor ik het wist, zat ik opnieuw in de auto.

We reden nu richting zee, naar Holyhead. Daar duurde het niet lang voor we opnieuw een stalen gevaarte inreden en het baasje mij alleen in de auto achterliet. Ik was dit ondertussen gewoon. Het was weer een periode van slapen. Toen mijn baas terugkwam en we weer verder reden, zaten we duidelijk in een grote stad. Ik dacht dat we bijna terug thuis waren. Maar we reden verder en verder totdat we uiteindelijk bij een camping "Northbeach" uitkwamen. We zetten opnieuw de tent op en het baasje kwam aangelopen met mijn lievelingsspeeltje: het balletje. We gingen een poortje door en we zaten meteen op het strand. Daar kon ik mij uitleven. Alle frustratie liet ik achter mij terwijl ik achter mijn bal jaagde. Het was heerlijk, opnieuw en opnieuw en opnieuw. Het strand is geweldig. Je kan daar amper je poten bezeren, rennen door het water, ....... De volgende dag reden we opnieuw met de auto, maar ditmaal was het korter. Wonder, boven wonder zag ik opeens Hommel. Een aardige dame en een lief meisje lieten mij in hun tuin. Ik snuffelde even maar helemaal gerust was ik niet. Mjn baas en Hommel leken even te overleggen. Daarna kwam plots tante Tee te voorschijn, tante Re en alsof het niet genoeg was ook opa en oma. Dit was fijn. Ik zou denken dat mijn baasje een aantal dagen in rondjes gereden heeft. Heus, ik zie hem daartoe in staat. Daarna gingen we met z'n allen naar een gebouw. Ik was daar duidelijk niet helemaal welkom. Na wat gepalaver moest ik op de mat gaan zitten aan de ingang. Ik deed dit blijkbaar heel goed. Iedereen was apetrots. Ik hoorde de hele tijd de term Dublin vallen. Dit was nieuw voor mij. Ik had geen idee van de betekenis.

Na een tijdje kwam een vreemde man bij mij staan. Hij had een lang kleed aan en een leiband met een kruis. Ik voelde meteen een zekere verwantschap. Hij aaide mij. Dat was dik in orde. Ondertussen stonden ze allemaal bij elkaar en keken ze naar een toestel.


We reden de volgende dag opnieuw verder. Ditmaal naar Killarney, National park, en iedereen ging mee. We sliepen allemaal ergens anders. Hoewel ik bijzonder populair was in Ierland en het mogelijk wel zou gelukt zijn om in een huisje te slapen, besloot de opperhond om in een tent te slapen. Dit genoot ook mijn voorkeur. We kwamen terecht op White Bridge camping. Het enige probleem - en dit geldt voor gans Ierland - zijn de dagelijkse wandelingen. Wandelen kennen de Ieren volgens mij niet. Nochthans hebben ze hiervoor wel het geschikte landschap. Het werd een drukke periode. Bijna elke dag stond er wel iets nieuws op het programma en ik kon/mocht niet altijd mee. Hoewel de Ieren honden leuk vinden en mij in het bijzonder, mocht ik op verschillende momenten niet mee binnen. Soms lette dan opa op mij, althans dat dacht hij. Een flinke ruk en ik was vermoedelijk zo vrij als een vogeltje. Hij heeft een beetje dezelfde geur als mijn baas en kan mij goed lezen. Iedereen vaarde op een bepaald moment de zee op, behalve opa en oma, natuurlijk. Ik kon niet mee. Ze spraken van de Skellig. Toen ik de foto’s zag van de papegaaiduikers had ik veel spijt dat ik niet mee mocht. Deze vogeltjes zijn om op te vreten. De dag daarvoor waren we nog naar een leuk stadje geweest, Dingle. Dingle is gekend voor het kijken naar de dolfijnen. Hoewel het voor mij een gelegenheid zou geweest zijn om ook eens de zee op te gaan, hebben we dit niet gedaan. In Dingle was ik de meest populaire hond. Iedereen wilde mij aaien.
Ik schaamde mij echter dood. Ik leek wel een zwart schaap. Mijn baasje wachtte toen nog met de pluk, tot de haren lang en grijs werden. Ik had toen dan ook vrij lang haar. Ik was een fenomeen.














Hoe het begonMijn nieuw baasje

Posted by Tom 29 May, 2017 20:51:50

Ik heb een vreemd baasje. Op het moment dat de meeste mannen een buikje beginnen te krijgen en uitkijken naar een motor of oldtimer, vatte hij het lumineuze idee op om met honden uit het asiel te gaan wandelen. In het begin was hij zo gemotiveerd dat het een verplaatsing met de auto van 2 uur waard was. Mijn baas en auto's, het zijn antagonisten.

De eerste hond heette Jack, je raadt het al..., een Jack Russel. Sommigen noemen dit een hond maar laat ons nu eerlijk zijn, als je een Bouvier bent....Jack Russels zijn geen gewone beestjes. Ze bijten nogal eens en bovendien zijn ze heel vrijgevochten. Toen ik hievan hoorde, dacht ik: "goe bezig baas ". Jack was een brave hond en heeft finaal niemand gebeten. De kinderen waren weg van Jack. De Jack Russel was dan ook in al hun onwetendheid de favoriet onder de honden.

Omdat tijdens een van de wandelingen alle jacks uit wandelen waren, gaven ze een Mechelse herder mee. Dit zijn herders van het moeilijkste soort, en ik kan het weten. Tijdens mijn verblijf in het asiel, heb ik me flink moeten weren. Zijn naam was Blacky. Gelukkig voor mijn baasje was het een lieve hond. Zijn apathie en trekdrift beschouwde hij eerder als een uitdaging dan als een probleem. Gelukkig maar is het bij een wandeling gebleven. Het vrouwtje stelde immers haar veto. Nu nog is de rechterarm van het baasje een beetje langer dan de linkse. Mijn pogingen om dit te verhelpen zijn tot op heden niet gelukt. Tot mijn verbazing zit bovendien zijn arm nog steeds in de kom. In tegenstelling tot Blacky pak ik het een beetje subtieler aan, je moet niet altijd je intenties meteen kenbaar maken. Ik hou van de verrassing.

De verplaatsingen waren een doorn in het oog. Voor elk probleem is er meestal wel een oplossing. In dit geval was dit een meer nabij gelegen asiel. Daar zag hij Toschka, een lieve Duitse weduwe, allé lief...voor het baasje wel, maar later daarover meer. Toschka was een beetje van haar melk, maar eerlijk, het klikte wel. Met de andere gezinsleden was dit echter niet het geval. Na een poging het baasje voor zich alleen in te palmen en de kinderen buiten spel te zetten, was de liefde uit.

Ondertussen had het vrouwtje door dat er iets meer aan de hand was dan een bevlieging. Ik ken hem ondertussen ook een beetje, als hij iets echt wil.....dan kan je beter hopen dat de schade beperkt zal blijven.

De tijden staan niet stil en ook het internet was hem niet vreemd. Als rechtgeaarde idealist, was hij na enig googelen op de website met de veelzeggende naam "helping dogs" terecht gekomen. Daar stond ik op want ik was een hond in nood. De nood was niet heel hoog, vond ik, want eigenlijk had ik het nog redelijk naar mijn zin, maar de spiksplinternieuwe leren sofa van mijn baas was verboden terrein en een echte Bouvier pikt zoiets niet. Ze vertelden dat ik nogal een dominante hond was en toen mijn huidige baas op bezoek kwam, had ik zoveel zin om te spelen dat de huisraad er bijna aan moest geloven. Om een lang verhaal kort te maken, ben ik eens goed met hem gaan flodderen, heb ik zijn arm eens goed vastgepakt en...hij was verkocht of beter, ik was verkocht.

Bon, moet je weten dat mijn vorige baas een commercieel talent is en mijn huidige baas een naieve vent. Je kan je dan ook wel verwachten aan het nodige vuurwerk. Een buitenstander zou zich bescheuren van het lachen als hij ons in het begin bezig zag. Mijn afwezigheid kon in de buurt bovendien op weinig bijval rekenen. Maar laat ons beginnen bij het begin.